Ana Sayfa
İletişim
Bize Ulaşın
Üye Girişi
Ziyaretçi Defteri
Mobil Bölüm
Ana Sayfa Foto Galeri Video Galeri
ANA SAYFA  / HAYATIM

11-“Mandolin!...“


11-“Mandolin!...“



 Paylaş
 01 Nisan 2018 23 : 29 

HAYATIM

 

İlkokul öğretmenimiz Nesimi Kamış, yakışıklı, güzel mandolin çalan, sert mizaçlı biriydi. Çizgileri düzenli yapmayan, yuvarlakları eğri böğrü çizen ve yaşı da ufak birkaç arkadaşın ellerine çantalarını vererek "Oğlum senin yaşın ufak. Bir daha ki sene geleceksin. Yarından itibaren okula gelme." diye evlerine gönderiyordu.

Bana ne zaman sıra gelecek diye oturduğum yerde tir tir titriyordum. Beni eve göndermesin diye akşamları evde çizgiler ve yuvarlaklar yapıyordum. Herhalde başarılı oldum ki beni eve göndermedi hocam. Belki de Kadir Başoğlu öğretmenin dostu olan birinin çocuğu olduğumdan bana torpil geçti.

Birinci sınıfta mandolin denen aleti ilk defa görüyor, bir müzik aletiyle ilk defa şarkı söylüyordum. Müzik dersimizde öğretmenimiz mandolinin akordunu yaptıktan sonra penası ile tellerine dokunmaya başlar, bizler de arkasından ilk öğrendiğimiz: 

"Daha dün annemizin

 Kollarında yaşarken,

Çiçekli bahçemizin,

 Yollarında koşarken,

 

Şimdi okullu olduk.

Sınıfları doldurduk.

Okul bizim yuvamız.

Yaşasın okulumuz.",

 

Şarkısını avazımız çıktığı kadar bağırarak söylerdik.

Müzik dersini bu yüzden dört gözle beklerdik.

Öğretmenimiz müzik dersinde mandolini getirmediği zamanları hep bir ağızdan tempo tutarak "mandolin, mandolin" diye bağırırdık.

Benim de bir mandolinimin olmasını çocukluğumda çok istedim.

Ama olmadı!….

Bizim oyuncaklarımız para ile satın alınmazdı; hep el yapımıydı, yani kendi imalatımızdı;

-Ay çiçeği sapından tekerlekli arabalar, atlar;

-Tahtalardan küçük kağnılar, kılıçlar.

-Meşe ağaçlarından topaçlar, maymunlar,

-İlkbaharda yeni yeşermeye başlayan söğüt dallarından dilli düdükler, çelik- çomaklar,

- İnce tellerden arabalar,

-Çamurdan döşenekler (bilye-çocukluğumuzda döşenek , deşenek derdik), arabalar ,

-Hayvanların aşık kemikleri, gazoz kapakları, sapanlar, yaylar ve oklar…

Sokakta gördüğü oyuncağı almayan babasına yerlerde tepinip duran şimdiki çocuklar gibi değildik bizler…

Gösterişsiz, maliyetsiz ve çok basit oyuncaklarla çok mutluyduk.

Çamurdan yaptığımız döşenekleri, arabaları çatlamasın diye gölge yerde kuruturduk. Çamurdan ellerimizde oluşan yaralar uzun süre iyileşmezdi. O küçük ellerimiz tosbağanın (kaplumbağa) ayakları ve elleri gibi pötür pötür olurdu. Arkadaşlarım yaralı ellerime baktıkça benimle “tosbağa elli” diye dalga geçerlerdi.

Öğretmenimiz temizlik yoklaması yaptığında ellerimizdeki yaraları önlüklerimizin kollarıyla saklamaya çalışırdık. Öğretmenimiz elindeki çubukla önlüğün kollarını geriye iteler, yaralı ellerimizi açığa çıkarır “Bu ne oğlum? Siz ellerinizi sabunlamıyor musunuz?“ der, hafifçe dokunurdu çubukla o nazik yaralı parmaklarımıza…

Sokaklardan gazoz kapakları toplardık. Bir iki tanesinin içine ya çamur ya da katran koyardık ağır olsunlar diye. Bunlar ile morris, baş baş gibi oyunlar oynardık. Gazoz kapakları bulamadığımız zamanlar çamurdan özene bezene yaptığımız döşenekler, bizlerin en ucuz maliyetli oyuncaklarımız olurdu.

Topaçlarımızı, maymunlarımızı (topaca benzer ucu sivri  bir kamçı ile döndürülen oyuncak) babalarımıza yaptırırdık. Kamçılarını ve ipini kendimiz ayarlardık. İyi dönsünler diye uçlarını hafifçe yakardık. Su deposunun betonlu zemininde büyük bir zevkle döndürürdük (çevirirdik)  topaçlarımızı ve maymunlarımızı…

Benim ki seninkinden iyi dönüyor diye birbirimizle iddialaşır dururduk..

Çatal ağaçlardan ve bisiklet tekeri lastiklerinden sapan yapar, serçe ve sığırcık avlardık. Bazen de daldaki serçeye attığımız taş komşunun camını kırar, babamızdan akşam olunca da iyi bir dayak yerdik…

Ay çiçeği saplarından, ince tellerden ve tahtalardan çeçit çeşit arabalar yapar, onlarla günlerce oyalanırdık….

Bacaklarımızın arasına sıkıştırdığımız ay çiçek saplarını at yapıp, arkadaşlarla yarış yapardık; sen geçtin ben geçtim diye….

Hiçbir oyuncak bulamazsak pantolonlarımızın, ceketlerimizin düğmelerini koparır düğmelerle çeşitli oyunlar oynardık.

Sokaktaki taşlar bile bizim oyuncağımızdı. Zor kaldırdığımız taşlarla çot denen bir oyun oynardık. Tezekenin Ardahan mahallesinde bu çot oynunu çok iyi oynardı.

Bu oyunların hepsi unutuldu, mazi de kaldı…

İşte bizlerin çocukluk oyuncakları bunlardı…..

Benim Tosun‘un (Oğlum İsmail Bora’nın) oyuncak sepetine bakıyorum; hepsi para ile satın alınan ve bayağıda pahalı olan oyuncaklarla dolu..... Önüne oyuncaklarını döküyorum. Kendi kendine onlarla oynayıp duruyor. Tosun da bunlarla mutlu oluyor. Biz de mutluyduk Tosun da mutlu; sadece oyuncaklar farklı bir de parası ….

Biz mi şanslıydık yoksa şimdiki nesil mi?

Onu da siz karar verin…

Yıllar sonra Artvin Parasız Yatılı Erkek Öğretmen Okulunu kazandığımda okula kayıt olmaya gelirken bir mandolin alınmasını istemişti benden okul.

Çorum Spor, o yıllarda 2. Lige çıkmıştı. Ağabeyim Satılmış’ta amatör olarak oynadığı Çorum Çimento Spordan Çorum Spora profesyonel futbolcu olarak transfer olmuştu. Yüklü bir para almıştı. Maalesef bu para ağabeyimi azdırdı, futbola devam edemedi.

İlçemizde ilk profesyonel futbolcuydu ağabeyim Tatar Satılmış’tı.

Babam bir gün “Satılmış oğlum, Şükrü yakında Artvin’e okumaya gidecek. Benim dilim dönmüyor okul bir çalgı aleti istiyormuş. Çorum’dan bulursan sen al.“ demişti.

Ağabeyim de:

 “Baba araştırayım, bulursam alırım. Bir dahaki gelişimde de getiririm.“ demişti.

Ağabeyim , iki haftada bir Çorum‘dan bizleri ziyarete geliyordu. “Mandolinim gelecek“ diye, Ağabeyimin yolunu dört gözle bekledim, durdum.

Nihayetinde bir gün elinde bir mandolinle çıkıp geldi .

“Şükrü al işte senin çalacağın alet“ dedi.

Hemen kılıfından çıkardım mandolinimi. Telleri arasına sıkıştırılmış aletini elime aldım. Tangur tungur tellerine dokunurken, dudaklarım da ilkokulda Nesimi Kamış Hocamızın bize öğrettiği ;

 “Şimdi okullu olduk

 Sınıfları doldurduk,

Okul bizim yuvamız.

 Yaşasın okulumuz." sözleri dökülüverdi...

İşte benim hayatta para ile satın alınan ilk oyuncağımdı bu “mandolin!..“

 

Şükrü BİLGİLİ

 
Haber :
Bu Haber 2738 defa okundu
 
Anahtar Kelimeler :hayatım, şükrü bilgili,

YORUM EKLE
TAVSİYE ET

 Yorumlar ( 2 )

Sayfa : [1]
11-“Mandolin...“
yüreğine sağlık. çok güzel ifadelerle o günlerimizi canlandırmışsın zevkle okudum. hüzünlendim. sağol meslekdaşım. selam ve saygılar
Gön : Cengiz Sancar 1969 mezunu  03 Nisan 2018 : 19:52:57  

11-“Mandolin...“
şükrü kardeşim bu hayat hikayesinde kendi hayatımı buldum. bu değerler maalesef tarih oldu ama o bizlere çok değerler kattı elhamdülillah.
Gön : Osman Kandıra  03 Nisan 2018 : 08:39:15  

Sayfa : [1]
İlgili Haber
Köşe Yazarları
Foto Galeri
Alacamızın Mecnunları
İzlenme : 4588
Kırım haritası
İzlenme : 4517
Semer
İzlenme : 2304
Cengiz Dağcı
İzlenme : 2002
Yorumlananlar
» VATANI İÇİN KENDİNİ FEDA EDEN NESİL “78 KUŞAĞI!....”
» TATAR TATARNI KIDIRMALI MI?
» “Lamba şişesi ektim!...”
» 7-"ALACA'DA TARİH YOK EDİLDİ!..."
» SALAKHANE
» .14-“SÜT TOZU “ İÇİRİLEN NESİLDİK BİZ!...
» 19-ALACA’MIZDA İZ BIRAKANLAR: LOKANTACI İRFAN ŞİMŞEK’İN DDT BİT İLACI VE CILAT PIÇAĞI SATIŞI
» BENİMLE YAŞIT BU ALET “YIKILMADIM AYAKTAYIM “ DİYOR!...
» 15-ALACA’MIZDA İZ BIRAKANLAR:İRFAN ŞİMŞEK’İN RENKLİ HAYAT HİKAYESİ :RECEP YAZICIOĞLU VE KAZ DÖVÜŞÜ
» 12-ALACA’MIZ' DA İZ BIRAKANLAR: “KÖFTECİ/LOKANTACI İRFAN ŞİMŞEK’İN RENKLİ HAYAT HİKAYESİ (7)
 
Çok Okunanlar
BUGÜN BU HAFTA BU AY

 

 

 

Sosyal ağlarda bizi takip et
Copyright © sukrubilgili.net.tr