Ana Sayfa
İletişim
Bize Ulaşın
Üye Girişi
Ziyaretçi Defteri
Mobil Bölüm
Ana Sayfa Foto Galeri Video Galeri
ANA SAYFA  / HAYATIM

9-Südüklü hörü!...


9-Südüklü hörü!...



 Paylaş
 20 Haziran 2017 10 : 11 
"HAYATIM"

Okulun ve sınıfımızın tabanı siyah ziftle boyanmış tahtalarla kaplıydı. Ziftlerin fazla sürüldüğü tahtalar üzerinde öğrenciler kızak kayar gibi kayıyorlardı. Dengesini kaybedenlerden ise ziftli tahtalar üzerine kapaklanıyor; eli, yüzü ve elbiseleri kirleniyordu.
Sınıfımızın güney ve batısında küçük boylarımızla uzanamadığımız pencereler, tam karşımızda sim siyah bir kara tahta, onun yanında öğretmen masası ve üç sıra halinde dizilmiş sıralar ve masalar vardı.
Alaca'nın Dumlupınar İlkokulunun giriş katının güney cephesindeki işte bu sınıfta okuma yazma öğrenmek için ilk adımımı atmıştım.
Öğretmenimiz kendini tanıttı. “Adım Nesimi Kamış“ dedi. Sıra ile bizleri ayağa kaldırdı. İsimlerimizi söyledik. Kimi arkadaşımız isimlerini söyleyemedi. Çünkü onlar hâlâ ağlıyorlardı.
Öğretmenimiz bir çok nasihatler verdikten sonra “Çocuklar çişiniz geldiğinde her zaman sınıftan çıkabilirsiniz. Okulumuzun tuvaletleri arka bahçede. Bilmeyen var mı?“ dedi.
Hiçbir kimseden ses çıkmadı...
Ben bu sözleri duyunca çok sevindim ama bir türlü hocamdan izin alıp tuvalete gidemedim.

Artvin Erkek Öğretmen Okulunun son sınıfında bizleri ildeki okullara staja göndermişlerdi. Bana da birinci sınıf düşmüştü. Ben de aynı Nesimi Kamış öğretmenim gibi birinci sınıf öğrencilerine “ Çişi olan parmağını kaldırsın ve tuvalete gitsin. “ demiştim.

Demez olaydım...

Artvin öğrencileri birinci sınıfta da olsa çok uyanıktılar ve bizim stajer öğretmen olduğumuz çok iyi biliyorlardı. Beş dakika olmamıştı ki parmağını kaldıran kaldırana idi. Her parmağını kaldıranı dışarı gönderdim. Bir de baktım ki sınıfta beş altı öğrenci kalmış. Anladım ki bu keratalar benimle dalga geçmişlerdi. Hemen dışarı çıktım; tuvalete gitme numarası yapan ve okulun bahçesinde oynayan öğrencileri zorla sınıfa sokmuştum.

İlkokulda mahcup bir çocuktum. Öğretmenim bir şey sorduğunda yüzüm kıpkırmızı oluyordu. Okulun ilk gününde de çok sıkışmıştım. El kaldırmaya çekiniyordum.
İmdadıma bir çan sesi yetişti. Bu çan sesi sarı demirden yapılı uzunca sapı olan okulun ziliydi. Şimdi ki gibi okullarımızda çeşitli müzikler çalan bir zil sistemimiz yoktu. Müdür Beyin veya Müdür Yardımcısının emriyle vakit gelince Satı kalfa mı olur, Zikri kalfa mı olur hangisi müsaitse uzun saplı okulun zil çanını alırlar, sallaya sallaya dolaşarak, bizlerin dersten çıkmamıza veya derslere girmemize yardımcı olurlardı. Bazen de zili öğrenciler çalardı. Zili çalan öğrenci de bunu zevkle sallaya sallaya yapardı.
Çanın sesiyle sınıftan nasıl çıktığımı bilemiyorum. Doğru okulumuzun güney doğu köşesindeki tuvalete koştum. Önlüğümün altında askılı pantolonum vardı. Çişimi yapabilmem için önce önlüğümü çıkarmam gerekti. Hızlıca düğmelerini çözdüm. Askılı pantolonumu tam açarken, paçalarımın arasından sıcakça bir şeyin aktığını hissettim.
Altıma küçük çişimi kaçırmıştım ama rahatlamıştım.
İlkokulun ilk gününde akşama kadar ıslak pantolonla oturduğum sırada “Süt dökmüş kedi gibi“ sessizce durdum. İlk gün sadece ben işememiştim; benim gibi birkaç arkadaş daha vardı…

Çok fazla altına kaçıranları öğretmenimiz evlerine göndermişti.
Sevinçle geldiğim ilk mektebimin ilk gününde, akşam ıslak ve sidik kokulu pantolonumla üzgün üzgün eve dönmüştüm.
Annemden, “Eşek kadar çocuksun. Nasıl altına işersin? “diye, iyi de bir azar işitmiştim…
“Askılı pantolonumu çıkaramadım. Bu yüzden altıma işedim“ desem de kendimi anneme inandıramadım.
“Zaten sen çocukken de altına işerdin !“ demesin mi annem.
Yüzüm kızardı. Boynumu büktüm.
Birden çocukluk günlerimi hatırladım.
Doğru söylüyordu Annem. Birçok çocuk gibi ben de okula başlamadan önceki hayatımda altımı ıslattığım geceler çok olmuştu.
Çocukluğumda ne zaman akşam karpuz-kavun yesem, çay içsem o gece yatağımı ıslatırdım. Bu yüzden annem bana akşam karpuz, kavun yedirmezdi; çay içmeme müsaade etmezdi.
Bense gizliden yerdim kavunu, karpuzu. İşte o gece hiç hissetmeden altıma kaçırırdım...
Annem sabah erkenden kalkıp, ahırdaki hayvanlara bakmaya ve onları sağmaya gittiğinde hemen uyanır, yanan sobanın yanına yanaşır, ıslak donumu kurutmaya çalışırdım. Çoğu kere popomu fazla yaklaştırdığımdan donumu yaktığım da olurdu.
Annem odaya gelip “Oğlum kalkmıyor musun? Öğle oldu. Hadi kalk“dediğinde ise “Anne biraz daha uyuyacağım“ der, uyuma numarası yapıp ıslattığım yatağımı kurutmaya çalışırdım.
Bazı kereler Arslan ağabeyimi uykuda ıslattığım yere itelerdim. Ben de kuru yerde yatardım.
Annem de sabah Arslan ağabeyime kızardı. Ben de kendimin işemediğini inandırmak için ıslak donumu göstererek “Anne bak ağabeyim benim üzerime de işemiş“ derdim. Annem yutmazdı tabii buna. Beni yakaladığı gibi ıslak donumun üzerinden popoma birkaç şamar vururdu; şamarların acısını tüm bedenimde hissederdim.
Yaz günleri ıslanan yatağımızı annem bahçeye çıkarır; güneşin altında kuruturdu. Kış geceleri ise bu kurutma sobanın kenarında olurdu. O zaman da evin içine kesif bir koku yayılırdı.
Bu yüzden benim evde adım “Südüklü Hörü“ idi.

Devamı haftaya....
 
Haber :
Bu Haber 3866 defa okundu
 
Anahtar Kelimeler :hayatım, şükrü bilgili,

YORUM EKLE
TAVSİYE ET

 Yorumlar ( 0 )

Henüz bir yorum yapılmamış

İlgili Haber
Köşe Yazarları
Foto Galeri
Alacamızın Mecnunları
İzlenme : 4502
Kırım haritası
İzlenme : 4325
Semer
İzlenme : 2208
Cengiz Dağcı
İzlenme : 1978
Yorumlananlar
» VATANI İÇİN KENDİNİ FEDA EDEN NESİL “78 KUŞAĞI!....”
» TATAR TATARNI KIDIRMALI MI?
» “Lamba şişesi ektim!...”
» 7-"ALACA'DA TARİH YOK EDİLDİ!..."
» SALAKHANE
» .14-“SÜT TOZU “ İÇİRİLEN NESİLDİK BİZ!...
» 19-ALACA’MIZDA İZ BIRAKANLAR: LOKANTACI İRFAN ŞİMŞEK’İN DDT BİT İLACI VE CILAT PIÇAĞI SATIŞI
» BENİMLE YAŞIT BU ALET “YIKILMADIM AYAKTAYIM “ DİYOR!...
» 15-ALACA’MIZDA İZ BIRAKANLAR:İRFAN ŞİMŞEK’İN RENKLİ HAYAT HİKAYESİ :RECEP YAZICIOĞLU VE KAZ DÖVÜŞÜ
» 12-ALACA’MIZ' DA İZ BIRAKANLAR: “KÖFTECİ/LOKANTACI İRFAN ŞİMŞEK’İN RENKLİ HAYAT HİKAYESİ (7)
 
Çok Okunanlar
BUGÜN BU HAFTA BU AY

 

 

 

Sosyal ağlarda bizi takip et
Copyright © sukrubilgili.net.tr