Ana Sayfa
İletişim
Bize Ulaşın
Üye Girişi
Ziyaretçi Defteri
Mobil Bölüm
Ana Sayfa Foto Galeri Video Galeri
ANA SAYFA  / OĞLUM İSMAİL BORA’NIN HAYATI

SİZ HİÇ EVLADINIZI KAYBETTİNİZ Mİ ?


SİZ HİÇ EVLADINIZI  KAYBETTİNİZ Mİ ?



 Paylaş
 14 Ekim 2016 20 : 15 


İsmail sanırım dört yaşında idi. Bir gün Malatya’da Abdullah Gül Parkının engelli çocuklar için yapılmış parka götürmüştüm. Annesi ile ablasını bir banka bırakıp kaykayların olduğu bölüme geçmiştik.

Gecenin saat yirmiiki sularıydı. Park çocuklar ve ailelerle dolu idi..Hava hafif karanlıktı. Parkın aydınlatması zayıftı. Üç dört metre ilerisi zor seçiliyordu.

İsmail hemen çok uzun yürüyüşlü özellikle engellilerin tekerlekli sandalyeleri ile çıkacağı kaykayı tercih etti. Kaykaydan kaymaya başladı.


Karşımda da bir çift banka oturmuşlar; küçük bir kese kağıdındaki çekirdekleri çitletiyorlar ve kabuklarını da utanmadan ayaklarının dibine “tü tü tü” diyerek atıyorlardı.

Bir gözüm yukarıda kaykayda oynayan İsmail’de, bir gözümde çevreyi kirleten bu çiftlerdeydi. Onlar ağızlarından çekirdek kabuklarını yere attıkça; ben önce kabukların yere düşüşüne bakıyor, sonra da gençlerin yüzlerine dik dik bakıyordum.

Bu evli gençler benim bakışlarımdan rahatsız oldular. Toparlanmaya başladılar ve kalkıp gittiler. Ben bakışlarımı onlardan hiç ayırmadım, kalkıp gidene kadar arkalarından baktım. Çiftler gidince kafamı İsmail’in oynadığı kaykaya doğru çevirdim.

Aman Allah'ım İsmail yukarıda yoktu. Heyecanla uzun boru şeklindeki kaykayın içine baktım orada da yoktu.

Kaykayın çevresinin sağına soluna baktım; oğlan yoktu ortalıkta.

“Aman Allah’ım oğlan kayboldu” dedim büyük bir korku ve panikle.

Elli metre ilerde oturan eşimle kızm Burcu’nun yanına koşarak gittim. “Bora geldi mi buraya?” dedim. Oğlumun ikinci ismi Bora idi.

“Yok çocuk senin yanında idi” dedi Annesi. Ben o an gayri ihtiyari “Gönül oğlan kayboldu” dedim ve üç koldan kaybolduğu kaykayın yanından başladık aramaya.

Hepimiz;annesi, kızım Burcu ve ben ,“ Boraaaa.. Boraaaa” diye umutsuz umutsuz bağırıyorduk parkta.

Bizim seslerimizi duyan vatandaşlarda bize yardım etmek için “Boraaaa.Boraaa.” diye bağırmaya başladılar.


Parkta mısır satan tanıştığımız engelli bayanda akülü aracının ışıklarını yakmış o da “Boraaaa Boraaaa “ diye bağırarak dolaşıyordu….

Sanki parkın her yanından “Boraaaa Boraaa “ sesler çınlıyordu…..

Bir dakika ya aradık ya aramadık. Bir de baktık ki parkın ışıklarının tamamı pat diye söndü. Ortalık kapkaranlık oldu ve koyun kuzuya karıştı. Beş altı metre mesafeyi gören gözlerimiz önümüzü dahi göremiyordu.

Parkta oynayan diğer çocukların anne ve babaları da ışıklar söner sönmez yavrularına bağırmaya başladılar.

Çocuk ağlamaları, anne ve baba sesleri birbirine karıştı.

Sanki bir mahşeri yaşıyorduk….Aman Allah’ım neler oluyordu….

Bir dakika önce oğlumuzu kaybetme korkusunu yaşarken; ışıkların sönmesi ile korkum ve acım bir kat daha arttı ve bir anda ışıklarla birlikte hayatım kap karanlık oldu.

O anda aklıma neler geldi neler gitti bir bilseniz.

“Oğlumu organ mafyası kaçırdı. Şu anda da onu götürüyorlar. Elektrikleri de sırf bunun için karartılar. Ben şimdi ne yapacağım? Karakola mı gideyim!.. Oğlumu bulabilecek miyim?” deyip türlü türlü düşüncelere avazım çıkığı kadar “ Boraaaa.. Boraaaa…” diye o zifiri karanlıkta deli danalar gibi oğlumu arıyordum.

Allah’ım hiç bir anne ve babaya böyle bir acı ve duygu yaşatmasın.

Bizim seslerimize diğer anne ve babaların sesleri de karışmıştı karanlıkta. Ortalık tam manası ile bir mahşere dönüşmüştü. İnanın bir metre önümüzü göremiyorduk.

Ne kadar zaman geçti bilemiyorum. Dakikalar, saniyeler , saliseler bu kadar mı uzunmuş Yarabbim.

Öldüm öldüm dirildim...

Tanımadığım bazı insanların “Bora bulundu bulundu. Bora bulundu…” diye seslerini işitiyordum; ama inanamıyordum.

“Herhalde bana bu sesler, gaipten geliyor” diyordum.

Bu seslerin gerçek olması için Rabbime dua ediyordum. Bir yandan da inanın “Canımı, bütün servetimi isteyin, hiç gözümü kırpmadan alın alın sizin olsun, yeter ki oğlumu bana verin bana verin “diyordum.….

Kaç dakika geçti, Kaç saniye geçti bilemiyorum. Ama benim için sanki bir yüz yıl gibi gelmişti korku ve endişe ile geçirdiğim o dakikalar… o saniyeler..

İnsan oğlu bir anda ihtiyarlar derler ya, işte ben bu arama anında yaşım kadar birden ihtiyarlıyıverdim.

Nihayet bir de baktım oğlum ablası Burcu’nun kucağında.

Dünyalar benim oldu. Hemen ablasının kucağından aldım sıkıca sardım tekrar kaybetmemek için o endişe dolu yüzünden defalarca öptüm. “Oğlum nereye gittin? Seni bulamadık.” dedim.

İsmail de korkmuştu yavrum. Ağzından bir kelime çıkmıyordu. Sıcacık kucağımda yakalanmış ürkek ve korkmuş bir serçe yavrusu gibi tirim tirim titriyordu.

Allah’ım hiçbir ana-babanın evladını kaybettirmesin.

Hiçbir kula da evlat acısı tattırmasın….

AMİN


 
Haber :
Bu Haber 2258 defa okundu
 
Anahtar Kelimeler :İsmail Bora Bilgili, park, çocuk kaybetme,

YORUM EKLE
TAVSİYE ET

 Yorumlar ( 0 )

Henüz bir yorum yapılmamış

İlgili Haber
Köşe Yazarları
Foto Galeri
Alacamızın Mecnunları
İzlenme : 4504
Kırım haritası
İzlenme : 4326
Semer
İzlenme : 2208
Cengiz Dağcı
İzlenme : 1978
Yorumlananlar
» VATANI İÇİN KENDİNİ FEDA EDEN NESİL “78 KUŞAĞI!....”
» TATAR TATARNI KIDIRMALI MI?
» “Lamba şişesi ektim!...”
» 7-"ALACA'DA TARİH YOK EDİLDİ!..."
» SALAKHANE
» .14-“SÜT TOZU “ İÇİRİLEN NESİLDİK BİZ!...
» 19-ALACA’MIZDA İZ BIRAKANLAR: LOKANTACI İRFAN ŞİMŞEK’İN DDT BİT İLACI VE CILAT PIÇAĞI SATIŞI
» BENİMLE YAŞIT BU ALET “YIKILMADIM AYAKTAYIM “ DİYOR!...
» 15-ALACA’MIZDA İZ BIRAKANLAR:İRFAN ŞİMŞEK’İN RENKLİ HAYAT HİKAYESİ :RECEP YAZICIOĞLU VE KAZ DÖVÜŞÜ
» 12-ALACA’MIZ' DA İZ BIRAKANLAR: “KÖFTECİ/LOKANTACI İRFAN ŞİMŞEK’İN RENKLİ HAYAT HİKAYESİ (7)
 
Çok Okunanlar
BUGÜN BU HAFTA BU AY

 

 

 

Sosyal ağlarda bizi takip et
Copyright © sukrubilgili.net.tr